सगळीकडे new year चा मौसम होता . New
year चा तसा माझा कधीच खास असा प्लान नसतो. ह्या वेळी मनात होता कि
बाप्पा ला hi म्हणून यावं पण कदाचित माझा भग्गु (बाप्पा)चा मनात काही
वेगळा प्लान होता माझासाठी .
२९ डिसेंबर २०१४ पप्पा अचानक
म्हणाले "cancer पिडीत छोट्या मुलांना मी drawing शिकवायला जाणार आहे तुला
येशील का?" मी खूप excited झाले. मला असं एकदा तरी त्या छोट्या मुलांना
भेटायचं होतं आणि तसं ही नुकताच Christmas झाला होता आणि नवं वर्ष हि सुरु
होणार होतं म्हंटल हा प्लान खूप मस्त आहे. गेले shopping ला पप्पांबरोबर
आणि घेतले सगळ्यांना gifts. मी पुढल्या दिवसाची आतुरतेने वाट पाहू लागले.
परळच्या
भटनागर शाळेत एक छोटीशी Christmas आणि New Year ची party organize केली
होती. आम्ही तिकडे पोहोचलो पोहोचताच मला लहान मुलांचा हसण्याचा आवाज येऊ
लागला. सगळी मुलं तिथे pass the parcel खेळत होती. parcel हातात थांबल कि
काही मुले खूप excite होत होती तर काही जण पुढे खेळात खेळता नाही येणार
म्हणून हिरमुसली. कोणी कविता म्हणून दाखवत होते तर कोणी dance करत होते.
हि सगळी मुले ५-१२ ह्या वयोगटातली होती.
मी hall मध्ये बसले त्यांचा खेळ बघत,त्यातला एक मुलगा उठून आला हात पुढे करून "Hii Didi". Handshake
करून मी हि त्याचे नाव विचारले "ओमकार", तोही साधारण १० वर्षाचा असेल. पण
ह्या सगळ्या मुलांना पाहून एक क्षण हि असा वाटला नाही कि ह्यांना खरच काही
आजार आहे. किती आनंद होता प्रत्येकाच्या चेहेर्यावर.
काही मुले mask
लाउनच खेळत होती,त्यांची chemotherapy ची treatment चालू असेल कदाचित.
माझ्या पप्पांना पाहिल्यावर त्यांची उत्सुकता अजून वाढली. त्या मुलांनी आधी
पण एक session पप्पांबरोबर attend केला होतं.
Games संपले आणी
मग सगळ्यांना drawing sheets दिल्यावर सगळे त्या activity मध्ये रमले. कोणी
घर काढत होते तर कोणी Christmas tree. प्रत्येक जण आप-आपली drawings घेऊन
येत होते माझाकडे "दीदी मेरा drawing देखो ","दीदी मला घर काढायला शिकाव".
I did my best to be wowed with everything they drew on the sheets ,
and to be
honest, I was wowed. When I was their age I never had to deal with
anything like what they’re going through.
त्यांना बघून मी
inspire झाले. किती छोट्या छोट्या गोष्टींमध्ये त्यांना आनंद मिळतो आणि आपण
life मध्ये किती छोट्या छोट्या गोष्टींच tension घेत असतो. ह्या छोट्याशा
मुलांकडून शिकावं कसं life जगायचं.They are so young, so strong, so
much will to live.
सर्वात hardest part मी experience केला
जेव्हा ईवलुशी ५ वर्षांची सृष्ठी धावत आली hall मध्ये . ह्या पिटुकल्या
जीवाला तर कळत हि नसेल cancer काय असतं आणि आयुष्य काय असतं. तिने पण
हळूच hii केलं मला आणि माझा मांडीवर बसली. That little Angle didn’t have
the physical signs of cancer, but she was fighting with it for her life.
सगळ्यांचे
drawings काढून झाल्यावर Cake कापला. तेव्हा पण काही मुले विचारत होती
"दीदी आज किसका birthday है ?" त्यांना समजावलं कि cake आपण का कापतोय. हे
असं New Year ला पण cake cutting असतं हे ऐकून ते सगळे surprise तर झालेच
पण खुश हि झाले.
At the end of the day सगळ्या मुलांना
आम्ही नेलेले gifts आणि chocolates दिले,gifts मिळाल्यावर जी smile जो आनंद
त्यांचा चेहऱ्यावरचा होता तो अवरणनिय आणि mesmerizing होता. त्यातल्या
एका चिमुरड्याने जिव्हाळ्याने "दीदी आपके लिये" म्हणत मला Cadbury दिलं.
काय नातं माझं आणि त्या मुलाचं ? तरीही त्याने दिले ते chocolate मला.
Atlast त्यांचा निरोप घेताना सगळी मुले "Bye दीदी,bye दीदी " करत त्यांनी माझी पावले जड केली. तिथून निघावसं वाटतच न्हवतं मला . अवघ्या ३ -४ तासात मला ह्या चिमुरड्यांचा खूप लळा लागला . परत अशी संधी मिळाली जायची तर मी नक्कीच जाईन ह्या मुलांबरोबर time spend
करायला पण … पण ह्यातली किती जन परत भेटू शकतील मला ???? फक्त Hopes
ठेवायचे बस कि yea next time पण आपण भेटणार ह्या सगळ्यांनाच आणि खूप मज्जा
करणार सगळे.
हा experience आणि हा new years eve आता पर्यंतचा माझा best new year eve होता . I know I didn’t cure the cancer in these kids. But I made them smile, it’s not much, but it’s all I could do. I
just wanted to share my experiences and show how easy it is to brighten
other peoples’ day. Each moment of happiness you give them can really
make a difference.
खुशियाँ चाहिये अगर जिंदगी में.…
तो किसी की जिंदगी में रंग भरके देखो.
छोट्या मुलांबरोबर टिपलेले काही क्षण
